Sanktuaria są widzialnymi znakami inicjatywy Boga, który szuka człowieka w konkretnym miejscu, w danej sytuacji historycznej i pragnie mu przypomnieć, że nie zapomina o nim, że czeka. Każde sanktuarium niesie specyficzne przesłanie, które jest kontynuowane przez pokolenia i aktualizowane w zależności od zmieniających się wydarzeń. Sanktuaria są też znakami wysiłku człowieka poszukującego Boga, tęsknoty za doświadczeniem nadprzyrodzoności.

Do sanktuariów pielgrzymuje się po to, by spotkać Boga działającego w życiu narodu, wspólnoty, jednostki. Są to miejsca, w których ludzie w sposób spontaniczny i osobisty przeżywają wiarę, gdzie czują się wolni w wyrażaniu duchowych potrzeb i oczekiwań. Pragnę tu przywołać znajdujące się niedaleko Rzymu, w miasteczku Genazzano, sanktuarium uważane za miejsce Albańczyków. Przy okazji warto wspomnieć, że w jednej z bocznych kaplic znajduje się duży obraz założyciela werbistów, św. Arnolda Janssena.

Sanktuarium to słynie z cudownego obrazu Matki Bożej Dobrej Rady. Interesujące jest jego pochodzenie - z miasta Szkodra, o chrześcijańskich tradycjach, położonego w północno-zachodniej Albanii, nad Jeziorem Szkoderskim. Miasto uznaje się za kolebkę kultury albańskiej. Dzisiaj liczy ono około 140 000 mieszkańców, z których większość to katolicy. Turcy, którzy w ekspansji terytorialnej zajęli Bałkany, zdobyli także Albanię. W 1467 roku obraz został uratowany i w cudowny sposób przeniesiony do Włoch, do Genazzano. Od tamtego czasu katolicy z Albanii, jak i Albańczycy z innych krajów, którzy mieli możliwość przebywania we Włoszech, odwiedzali to wyjątkowe dla nich miejsce. Sanktuarium w Genazzano odwiedziła też parę razy św. Matka Teresa z Kalkuty, z pochodzenia Albanka, i św. Jan Paweł II, których postacie znajdują się tam na freskach. W 1991 roku, po upadku bezwzględnej dyktatury komunistycznej, która oprócz pozostawienia ogromnych zniszczeń odizolowała kraj od reszty świata, w Albanii rozpoczął się proces demokratycznych przemian. Zaczęto wtedy dyskutować o ewentualności powrotu cudownego obrazu, jednak kult Matki Bożej Dobrej Rady tak wrósł w środowisko Genazzano i okolic, że postanowiono pozostawić oryginał obrazu w miejscu, gdzie przebywał od ponad pięciuset lat. Zrobiono wierną kopię, a Ojciec Święty Jan Paweł II w czasie swojej wizyty w Albanii, 25 kwietnia 1993 roku, w przeddzień liturgicznego wspomnienia Matki Bożej Dobrej Rady, przekazał ją do Szkodry i tam poświęcił - podobnie jak kamień pod budowę nowego sanktuarium w miejscu tego, które już dwa razy w historii zostało całkowicie zniszczone.

Sanktuarium Maryjne w Genazzano przez wieki było dla Albańczyków widocznym znakiem nadziei. Nie mogli go mieć na swojej ziemi. Maryja, jak niegdyś musiała uciekać do Egiptu, tak i teraz z Albanii była zmuszona udać się do miejsca bardziej gościnnego - Genazzano. Obecność na ziemi włoskiej cudownego obrazu z Albanii umożliwiła także zbliżenie narodu albańskiego z narodem włoskim. Dzisiaj, jak przed wiekami, wierzący w nowym sanktuarium w Albanii wznoszą błagania do Maryi Matki Dobrej Rady, która od niepamiętnych czasów była obecna, czczona i kochana na tamtym terenie. Znowu w swojej ojczyźnie mogą Jej powierzać nadzieje i troski, pragnienia i potrzeby. Ona przyjmuje wiele łez wylanych w przeszłości i tęsknoty za lepszą przyszłością. Staje się dla ludu albańskiego widocznym znakiem na drodze do sprawiedliwości, solidarności i pokoju.

o. Konrad Keler SVD
Za: „Duch Pański na rozdrożach świata”, s. 160-163, Verbinum 2018
Tekst ukazał się oryginalnie w nr..... miesięcznika MISJONARZ

blog comments powered by Disqus
0
0
0
s2sdefault