Po przeszło pięciu godzinach lotu, na Wyspie Wielkanocnej powitał mnie o. Francisco Javier de la Jarra SVD, który od lutego 2024 r. jest administratorem jedynej na wyspie parafii pw. Świętego Krzyża. Padało, gdy dotarłem na wyspę, ale najważniejsze było poznać już to miejsce i niesamowitą kulturę ludzi, których potomkowie przybyli tutaj wieki temu z wyspy Hiva w polinezyjskim Tahiti.

12 czerwca w świątyni Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w werbistowskiej parafii w Sankt Petersburgu miało miejsce radosne wydarzenie: brat Artem Tretiakov SVD złożył na ręce regionała Regii Ural, o. Baltazara Lukema SVD, wieczyste śluby zakonne w Zgromadzeniu Słowa Bożego (SVD). Brat zmienił imię na Foma (Фома), odpowiednik polskiego Tomasz.

Wraz z o. Emilem Kałką SVD otrzymaliśmy zaproszenie do Centrum Medycznego św. Łukasza (Centro de Saúde São Lucas) w Kifangondo w Luandzie. Polecieliśmy do Angoli w ostatnim tygodniu maja, bo właśnie 1 czerwca 2026 minęła 30. rocznica istnienia tej placówki medycznej.

W Lomé, stolicy kraju, metropolii liczącej prawie 2,5 miliona mieszkańców, życie duchowe jest widoczne od świtu. Wezwania muezinów rozbrzmiewają w wielu dzielnicach, przypominając o obecności muzułmanów. Co ciekawe jednak, niemal wszędzie to chrześcijanie stanowią zdecydowaną większość ludności. Gdzieniegdzie słychać kilka dzwonów kościelnych, ale pozostają one rzadkością.

„Papież Leon XIV – pielgrzym nadziei, pojednania i pokoju, błogosławi Angolę” – taki temat przewodził wizycie papieskiej w Angoli w dniach od 18 do 21 kwietnia 2026 roku. Dla katolików w Angoli to szczególne wyróżnienie, ponieważ papież Leon XIV jest trzecim papieżem, który odwiedził ten kraj.

Kolejne 6 studni zostało oddanych do użytku w Afryce Zachodniej, a dokładnie 5 w Togo i 1 w Beninie. Nie byłoby to możliwe, gdyby nie wielkie serce i zaufanie, jakim obdarzają nas Darczyńcy. Studnie powstały w wioskach M'Bourachéka (2 studnie), Danaka, Huiléhoe, Okeloukoutou w Togo oraz Bissetou w Beninie.

Jako werbiści przyzwyczailiśmy się już do naszej wielonarodowości, ale dla tutejszych ludzi, dla których różnice plemienne są ciągle bardzo mocne i bolesne, widok współbraci z kilkunastu krajów i kultur przy jednym ołtarzu, pracujących razem dla budowania lokalnego, ale ciągle powszechnego Kościoła, zawsze jest mocnym, namacalnym doświadczeniem obecności Ducha Świętego. Aż do zachwytu.

Sługę Bożego Mariana Żelazka SVD znam od czasów, gdy byłem seminarzystą. Zwłaszcza z okresu mojego pobytu u niego w ostatnich dwóch latach jego życia, w latach 2004-2006. Miałem zaszczyt poznawać go nawet po jego śmierci, ponieważ jako postulator prowadzę jego sprawę beatyfikacyjną. Nie tylko go podziwiam, ale także czerpię z niego inspirację i jestem pod jego wpływem.