Czytelnia

O świecie w kontekście misji

Budynek Sejmu RP (foto: Kpalion/CC BY-SA 3.0/Wikimedia Commons)

Granice wpływu dotryny wiary na postawy polityków katolików

Poszukując rozwiązania problemu określenia granic wpływu doktryny wyznawanej religii na kształtowanie postawy społecznej/politycznej stwierdzić należy, że granicą tą będzie zachowanie dbałości o kształtowanie życia całych społeczeństw oraz poszczególnych jednostek w prawdzie i dobru nawet wówczas, gdy owe prawda i dobro są wymagające oraz niepopularne. Prawda oraz dobro mają bowiem charakter absolutny, a jako takie są niezależne od czasu, miejsca, osoby głoszącej je, a także innych kryteriów zewnętrznych.

Flores, Indonezja (fot. Andrzej Danilewicz SVD)

Działalność misyjna w aspekcie ekoteologii

Słowo „ekologia” pochodzi od greckiego oikos , czyli „środowisko, dom”. A zatem ekologia podnosi kwestię relacji człowieka do środowiska, które jest jego domem. Ekologia jako dyscyplina naukowa stawia sobie za zadanie badanie oddziaływań między organizmami żywymi oraz między nimi a środowiskiem naturalnym.

Sprawy, o których traktuje ekologia, nigdy nie były obce Kościołowi. Magisterium Ecclesiae w wielu wypowiedziach wyrażało troskę o środowisko naturalne. Nie bez znaczenia są również liczne publikacje naukowe podejmujące te zagadnienia od strony teologii.

Kabuga, Rwanda (fot. Piotr Handziuk SVD)

Wpływ polityki i religii na życie społeczno-polityczne w wybranych państwach Afryki Subsaharyjskiej

Od początku 1990 r. w związku z falą demokratyzacji i liberalizacji gospodarki znaczenie religii w życiu Afrykańczyków wzrosło nie tylko w zakresie liczby wierzących, ale także pod względem głębi doświadczeń religijnych i jej powiązań z polityką i sferami publicznymi. Religia staje przed ciągłym wyzwaniem zdefiniowania, jaką rolę odgrywa w życiu społecznym i jaki jest jej status w „modelu państwa świeckiego”.

Wiec w Wenezueli (fot. www.pixabay.com)

Człowiek a religia i polityka

Możliwości wzajemnego ułożenia relacji religii i polityki jest bardzo wiele. Są one rozpięte między dwiema skrajnościami. Pierwszą jest model państwa wyznaniowego, w którym funkcjonowanie państwa bez reszty podporządkowane jest Kościołowi uznawanemu w danym państwie za oficjalny. Drugą natomiast stanowi model państwa świeckiego, w którym religia w sferze publicznej nie odgrywa już żadnej roli i może funkcjonować wyłącznie w życiu prywatnym.

Mural w San Francisco poświęcony abp Oscarowi Romero (Livenature / Flickr)

Powrót teologii wyzwolenia w jej katolickim charakterze

Problem zdefiniowania katolickiego stanu teologii wyzwolenia to problem oczyszczenia źródła, z którego pochodzi jej podstawowe przesłanie. Od wielu bowiem lat badacze stawiają sobie zasadnicze pytanie: co istotnie jest zarodkiem teologii wyzwolenia? Czy rzeczywiście jest to ewangeliczna miłość do ubogich? Czy naprawdę jest to prowokowane krzykiem sumienia pragnienie powszechnej sprawiedliwości? A może raczej teologia wyzwolenia rodzi się z ideologicznie rozumianej walki klas i nosząc w sobie zaszczepione w jakiś sposób Kościołowi katolickiemu nasienie komunizmu?

Fot. www.pixabay.com

Da‘wa − dynamika procesów islamizacyjnych we współczesnej Europie

Da‘wa jest pojęciem wieloznacznym. W języku arabskim oznacza zaproszenie i wezwanie oraz ich pochodne związane z modlitwą, prośbą, apelem, agitacją, propagandą, działalnością misyjną oraz islamizacyjną. Da‘wa koraniczna to wezwanie skierowane do wszystkich ludzi, aby uwierzyli w jedynego Boga, poddali się Jego woli i żyli w pokoju.

Ma trzy zasadnicze cele: ochronę muzułmanów przed asymilacją i utratą tożsamości islamskiej, przemianę świadomości Europejczyków z negatywnej lub obojętnej w stosunku do muzułmanów na wspierającą idee islamskie, nawracanie na islam.

Fot. za www.pixabay.com

Dzień zgromadzenia w islamie a świętowanie chrześcijańskiej niedzieli

Piątek nie jest dla muzułmanów dniem świątecznym w takim samym stopniu, jak sobota dla żydów czy niedziela dla chrześcijan. Jest to dzień gromadzenia się wiernych na wspólnej modlitwie w meczecie pod przewodnictwem imama.

Natomiast w tradycji chrześcijańskiej niedziela jest najstarszym i pierwszym dniem świątecznym, który obchodzimy na pamiątkę zmartwychwstania Chrystusa. Niedzielna liturgia stanowi centralny punkt świętowania dnia Pańskiego. Nie jest jednak jedyną formą świętowania chrześcijańskiego.

Modlitwa charyzmatyczna w parafii Ambatoboheny-Majunga, Madagaskar (fot. Zdzisław Grad SVD)

Odnowa w Duchu Świętym narzędziem nowej ewangelizacji

Pierwsza ewangelizacja apostolska była możliwa dopiero po Zesłaniu Ducha Św. W jakiejkolwiek epoce, jeśli było możliwe odnowienie Kościoła, to był to owoc działania Ducha Świętego Bo On jest duszą Kościoła.

Podobnie i obecnie. Nowa Ewangelizacja nie przyniesie oczekiwanego owocu, jeśli wpierw nie będzie poprzedzona swego rodzaju „wylaniem Ducha Świętego”, jakimś szczególnym napełnieniem wszystkich, którzy pragną podjąć się tego zbawczego dzieła.

Fot. za www.pixabay.com

Biblia Arabica. Inkulturacyjna działalność Kościoła w XVII wieku

Wiek XVII przyniósł bardzo ważną zmianę w historii misji. 22 czerwca 1622 roku papież Grzegorz XV na mocy konstytucji Inscrutabili Divinae Providentiae powołał do życia centralny urząd Kościoła odpowiedzialny za organizację i koordynację działalności misyjnej: Kongregację de Propaganda Fide (Rozkrzewiania Wiary). Kongregacja nie tylko mogła decydować o wysyłaniu i odwoływaniu misjonarzy, ale miała również władzę sądowniczą na terenach misyjnych.

Fto. www.pixabay.com

Obraz Boga islamu w interpretacji polskich publikacji katolickich

Czy muzułmanie i chrześcijanie wierzą w tego samego Boga? W ciągu burzliwej historii wzajemnych relacji pojawiały się pojedyncze próby nazywania Boga chrześcijan i muzułmanów tym samym Bogiem, jednak od Soboru Watykańskiego II stało się to częścią oficjalnej wykładni katolickiej.

Jeśli jednak prześledzimy, co na temat Boga islamu głoszą katolickie media, przekonamy się, że niejednokrotnie jest to stanowisko odległe od nauczania Kościoła. Część zdań sugeruje, że jest to ten sam Bóg inaczej („błędnie”) rozumiany, ale wydają się dominować opinie, według których Allah nie ma nic wspólnego z Bogiem chrześcijańskiego objawienia.